Un si, pero non...

No momento de escribir esta opinión para Diario de Arousa sigo estupefacto

No momento de escribir esta opinión para Diario de Arousa sigo estupefacto como Cataluña chega tarde (unha hora) á súa “cita coa Historia”. Puigdemont supérase a si mesmo neste esperpento político sin sentido onde convoca ao Parlament para facer unha declaración de independencia subrogada a través dunha proposta á cámara autonómica para unha inmediata suspensión da mesma a modo de “visto e non visto”, como si dun auténtico prestidixitador se tratara. Como si fora un deses magos chuscos de feira, fixo unha especie de xogo de mans que deixou coa boca aberta a propios e estranos.
A cara dos independentistas concentrados diante das portas do Parlament era un auténtico poema cunha sensación de baleiro indescritible. Pasaron de inmediato da algarabía propia e esperada dunha proclamación da República Independente de Cataluña a escoitar do seu propio promotor que se deixara en suspenso no mesmo instante do seu nacemento agardando mellores momentos para levala a cabo en función dunha hipotética negociación que sabe que nunca vai chegar.
Para esta viaxe facían falla semellantes alforxas? Era necesario tensar tanto a corda, buscar o enfrontamento e a fractura social entre cataláns que pensan dun xeito e outro para chegar a este final? Nas redes sociais as mocidades das CUP xa se apresuraron a tildar de “traidor” ao Molt Honorable Puigdemont e razóns non lles falta porque para facer o que escenificou no Parlament fixo que moitas persoas, levadas pola euforia secesionista e un sincero desexo de conseguir un estado catalán independente, se sentiran enganadas.
Por outra banda, que outra saída lle quedaba si sabía a ciencia certa que tódolos argumentos que por activa e por pasiva repetían os independentistas, co paso do tempo e pola vía dos feitos (a marcha a chorros de bancos e grandes empresas de Cataluña así o poñía en evidencia) ían decaendo?
Non hai apoio internacional, ninguén apostaba por recoñecer á nova República, nin siquera Venezuela, a Unión Europea aseguraba que Cataluña quedaría fora do mercado común, o Banco Central Europeo e o FMI, así como as auditoras internacionais falaban da bancarrota á que estaba condeado este “procés”, sin falar da falla de garantías democráticas do referendo, da lexitimidade do mesmo e, sobre todo, tra-la mobilización social do pasado domingo con centos de milleiros de persoas manifestándose contra o independentismo polas rúas de Barcelona (un millón segundo os convocantes e 400.000 segundo a Policía, en fin, moitísima xente).
Saír do atolladeiro no que se meteu o independentismo era moi difícil e a saída que escolleu Puigdemont lonxe de ser unha solución vai ser a orixe de maior inestabilidade porque non hai peor arreglo que unha solución que non contente a ninguén, ou non?