• Lunes, 11 de Diciembre de 2017

Van alá cincuenta anos da morte cruel, no altiplano boliviano, dunha figura icónica

Van alá cincuenta anos da morte cruel, no altiplano boliviano, dunha figura icónica do mundo revolucionario e de rebeldía con causa, nunha escura operación do exercito local teledirixida polos servizos da intelixencia norteamericana que acadaron rematar deste xeito coa súa bicha máis temida, á que viñan perseguindo obsesivamente por todos os recunchos posíbeis do planeta. Nesta paraxe territorial de campesiños pobres, perdeu a vida Ernesto Guevara de la Serna, arxentino de nacemento; e xurde á tradición histórica o mito do Che Guevara, cidadán cubano fundamental no movemento guerrilleiro que restaurou a dignidade popular fronte á ditadura corrupta e criminal que asfixiaba esta illa caribeña, submisa ao interese e negocio da mafia gringa.
Certo é que se asumimos a definición clásica da expresión mito como “dito ou narración fabulosa e contraposta a calquera tipo de formulación razoable e demostrada, que se usa para reflectir conviccións filosóficas, cosmovisionais ou relixiosas” no caso do Che Guevara debería cualificarse a súa figura máis ben no cadro das lendas que tamén son relato de tradición popular cunha base histórica máis ou menos rigorosa que fala de feitos naturais e marabillosos; lenda que está na fronteira entre o mito e a realidade, e do mesmo xeito que o mito vai pasando de xeración en xeración por vía oral ou escrita. Porén, no caso, é irrelevante a disquisición entre mito e lenda. 
Estamos diante dunha personalidade política que, após a súa morte, se ten convertido nunha das figuras máis difundidas dos tempos actuais. A imaxe da súa figura, partindo dunha moi atinada fotografía icónica do reporteiro gráfico Alberto Korda que o retratou nesa estampa de barbudo con boina, estrela e puro habano, é paradoxo dun negocio capitalista que dota con esta faciana a unha infinidade de soportes, tales como bandeiras, camisolas, carteis e produtos turísticos de todo tipo. O sistema económico e social por el combatido, facendo seu o símbolo para tirarlle o significado real da súa traxectoria, convicción e pensamento. Un certo xeito de facer uso do consello chinés que propón unirse ao inimigo se non se é capaz de vencelo. Neste caso, ademais facendo un aproveitamento lucrativo coa simplificación fraudulenta dunha traxectoria modélica.
Porque o verdadeiro mito forxouse no compromiso social e na acción de combate ás inxustizas, partindo desde a comodidade de vida nunha familia de orixe acomodada para ir á dificultade da acción nos movementos de resistencia dos países centroamericanos; pasando pola guerrilla e posterior acción de goberno na Revolución Cubana, e deixando a cadeira do poder retornar á inseguridade da loita pola liberación do pobos africanos ata chegar, finalmente, á mobilización campesiña sudamericana. Activismo, reflexión escrita e obxectivo vital: Ata a vitoria sempre.