• Viernes, 24 de Noviembre de 2017

Cemiterio de esperanzas

Non teño unha teoría completa de cómo un mundo mellor podería organizarse. 

Non teño unha teoría completa de cómo un mundo mellor podería organizarse. Vivín moitos anos e polo tanto pasei por moitas frustracións. Cando miro de cara atrás, vexo algo que semella moito a un cemiterio de esperanzas; esas que viñeron unhas detrás de outras e nunca chegaron a funcionar como se agardaba”.  Así falou Zygmunt Bauman, o sociólogo máis mediático en vida de todos os tempos, tamén coa obra publicada máis extensa de entre os grandes referentes da disciplina, que vén de morrer de morte natural pasada a liña de vida dos noventa e un anos. Estraños chamando á porta, o título da súa última obra publicada nesta contorna, é como se fose un vaticíneo da final biolóxica por máis que nela aborde o tema sangrante dos refuxiados.
Bauman, coa experiencia persoal da traxectoria do comunismo polaco que non foi quen de asimilalo a súa burocracia e coa participación académica no emerxente Israel que derivou cara o sionismo por el duramente criticado ata comparar o muro levantado para illar aos palestinos coa simboloxía histórica do construído polos nazis para enclaustrar aos xudeus no gueto de Varsovia, rematou no mundo universitario británico radiografando con fina certeza o mundo capitalista da globalización e a súa utilización para facer precario o universo das clases media e traballadora.
É seguro que será lembrado como o teórico do concepto de “modernidade líquida”, esa forma de organización social na que nada fica, na que todo é fuxidío, incompleto, indefinido; polo tanto onde todo o sólido voa polo aire. A ética pública esnafrou, a misión colectiva que vai implícita na modernidade clásica esvarou. O poder xa non está na man da política, emigrou a outras instancias fóra de todo control democrático. 
Os dereitos económicos están para alén do límite que acada o Estado e os dereitos políticos bailan ao son do pensamento único que impón ese mercado selvático, intencionadamente carente de regulación; e os dereitos sociais pasan a mellor vida no canto do deber individual de coidar de nós mesmos. Sen discusión, o planeta vai á deriva.
Por iso “ ninguén se atopa seguro hoxe, non se confía no porvir”; é tempo de traballos en precario cunha mocidade que por vez primeira, desde os anos cincuenta, non iniciarán a súa traxectoria a partir do acadado polos seus pais. Non miran ao futuro, están paralizados e á defensiva, necesitados dun movemento de cambio global que os arranque do cemiterio da esperanza.