• Viernes, 21 de Septiembre de 2018

Fole, onde quería...

Os distintos acomodos froito da constitución do novo goberno en Madrid

Os distintos acomodos froito da constitución do novo goberno en Madrid e, non tan novo, en Santiago de Compostela serviu para catapultar a Tomás Fole ao posto de deputado no Congreso, aspiración que tivo desde sempre e que agora se ve colmada. En contrapartida, tivo que renunciar a liderar o novo proxecto do Partido Popular en Vilagarcía de Arousa xa que non se presentará á reelección como presidente local desta formación política no congreso que celebre no primeiro trimestre do vindeiro ano.
Con esta decisión consensuada entre o interesado (Tomás Fole) e o novo presidente do PPdeG na provincia, Alfonso Rueda, desbloquéase unha difícil situación que, deste xeito, queda expedita para afrontar unha profunda renovación, sin traumas, poñendo fin á vella costume da agrupación vilagarciá de enzarzarse en liortas fratricidas tendo como protagonistas ao responsable local do momento e á dirección provincial do partido como lle sucedeu a Louzán con Fole e, anteriormente, ao tándem Bouzas-Amadeo, sin remontarnos a épocas pretéritas con Rivera ou Juan Antonio Garrido, coa excepción do añorado Miguel Ángel González Estévez.
Parece que o relevo tranquilo na dirección local do PPdeG pasa sempre por Madrid: Rivera ao Senado e Fole ao Congreso, si se quere evitar unha nova situación de enfrontamento toda vez que as sondaxes que periódicamente realiza a dirección do PPdeG na capital arousá non garanten recuncar en Ravella con Tomás Fole como candidato sendo agora o obxectivo máximo do equipo de Rueda.
Como son as cousas! Cando as guerras cainitas en Vilagarcía entre os sectores da boina (autodenominados galeguistas) e os do birrete (oficialistas) se agudizaban por mor da representación da capital arousá nas listas ao Congreso xa personificaba en si mesmo, Tomás Fole, a necesidade de pagar a débeda histórica con esta cidade coa reserva dun posto de saída para él, pese a que nunca acababa de chegar, conformándose incluso con ser deputado provincial, cuestión imposible ante a silente e perpetua oposición dos seus colegas da comarca do Salnés, sempre reacios a que o vilagarcián pisara o Pazo de Montero Ríos.
Agora, o seu desexo vese cumprido e recompensada a súa constancia e capacidade de supervivencia que lle fixo gañar, contra todo pronóstico (como lle pasou a Donald  Trump) primeiro aquel congreso mal calculado por Louzán e Javier Puertas, onde a fórmula do “inimigo do meu inimigo é o meu amigo” se impuxo á hora da votación; e logo, nas eleccións municipais, en connivencia con Rivera que lle valeu, xunto á súa acta no Senado, a reconciliación do PP local cunha grande parte de IVIL. Hai quen di polo baixo “inimigo que fuxe, ponte de prata”, ou non?