• Lunes, 24 de Septiembre de 2018

Os referendos cargaos o Diaño…

Aparentemente as cousas no mundo van mudando. Non sei si para ben ou para mal. Quizais máis para o segundo pero igual que para gustos se pintan cores, neste tema hai infinidade de opinións. 

Aparentemente as cousas no mundo van mudando. Non sei si para ben ou para mal. Quizais máis para o segundo pero igual que para gustos se pintan cores, neste tema hai infinidade de opinións. Así, antes do nacemento do 15-M no Estado Español e a situación de desencanto que percorre Europa enteira, e tamén os Estados Unidos, cando un gobernante convocaba un referendo este era sempre para gañalo.
En España temos a experiencia dos anos 80 cando o PSOE de Felipe González pasou de falar daquelo de “OTAN de entrada non” que logo se traduciu no de “saída tampouco”, cun referendo convocado e gañado ao mellor estilo felipista para os abandeirados da Alianza Atlántica entre os que estaba, despois de ser elexido, o propio tándem González-Guerra.
Agora asistimos a unha nova situación derivada do exceso de confianza dos dirixentes políticos do momento que consideran que ante o mero feito de convocar un plebiscito a masa social se volve cara aos seus intereses cando, en realidade, é que moitas veces este mecanismo de participación cidadá dá como resultado a expresión en urna dun cabreo xeralizado que acaba por facer que triunfe na consulta a posición contraria ao convocante.
Vimos o que pasou en Gran Bretaña co manido “Brexit”, noutros países europeos con consultas populares e agora tamén en Italia onde o primeiro ministro Matteo Renzi, posto a dedo pola Unión Europea e os mercados, caeuse de bruces ante unha realidade incontestable que, nunha porcentaxe do 60 % do electorado participante, deulle un sonoro “non” que provocou a súa dimisión irrevocable e unha nova inestabilidade política en Italia.
Ou unha de dúas, hai un exceso de confianza nos convocantes ou cada vez é maior a insensibilidade de quen nos goberna que fai que o abismo existente entre o poder e os cidadáns sexa de tamaña profundidade que non se atisbe a adiviñar por onde vai o sentir popular.
De feito, ao albur do que está a pasar, hai xa algún detractor do “dereito a decidir” de Cataluña que está mudando de opinión e valorando que, ao mellor, non é mala idea que se lle deixe á Generalitat celebrar o reclamado referendo por aquelo de seguir coa tónica existente e, en lugar de sair na votación un “sí” á independencia, acabe sucedendo todo o contrario porque é ben sabido que, últimamente, os referendos cárgaos o Diaño, ou non?