miércoles 20/1/21

Gaiolas atrás dos paxaros

aexpresión popular que nos fala de que hai “gaiolas que andan atrás dos paxaros”,

aexpresión popular que nos fala de que hai “gaiolas que andan atrás dos paxaros”, convertida nun retranqueiro, atinado e certeiro manifesto dende o espazo cultural dunha encomiábel revista galega de creatividade e pensamento, para alén do propósito que levou aos redactores do citado escrito a pronunciarse sobre o estado actual de autoritarismo, represión e ofensiva en contra de dereitos e liberdades básicos; é, mesmo tamén, unha metáfora sobre o cinismo institucional para coa Memoria Histórica Democrática, convertido en trampa contra os militantes da súa causa. Negar dotación orzamentaria no presuposto xeral é un chanzo máis na estratexia de acometida.
Porén, non é caso único, illado ou singular. Mágoa. Aquí, no ámbito parlamentario galego vén de manifestarse doutro xeito: Negar a demanda de esixir sexan anuladas as sentencias franquistas; antes proclamadas ilexítimas polo carácter desa natureza que viciou aos tribunais da ditadura; tal é a consideración da lei que formalmente busca “verdade, xustiza e reparación” a favor das vítimas. Bo é tomar prestado, do mencionado manifesto, a consideración de que aquí, e agora, “o principio de separación de poderes semella cada vez máis un eufemismo da Santísima Trindade: Tres persoas e un só Deus verdadeiro”. Velaí o argumento do portavoz parlamentar do partido gobernante facendo defensa dunha peculiar consideración de “seguridade xurídica” para afastarse dun pedimento que, o mesmo partido político, ten asumido sen reparo noutros ámbitos territoriais.
Búscase o silencio, agochar novamente unha realidade incómoda que pon en evidencia a existencia dunha cuestión non resolta, corenta anos após da morte de Franco: A ferida continúa aberta pola teimosa actitude do poder gobernante en non pechar axeitadamente a recuperación da memoria de dignidade á que teñen dereito ás vítimas da represión e as súas familias, á par da reparación moral; e, impartindo pedagoxía dos valores democráticos, facer deste dereito colectivo muro sólido para a non repetición. A diario topámonos con todo o contrario do que é preciso facer.
Di, Mark Twain, con fina ironía que “é grazas á bondade divina polo que no noso país gozamos destes tres bens de inconmensurábel valor: a liberdade de palabra, a liberdade de conciencia e a prudencia de non pór en práctica ningunha delas”; cita na reiterada declaración que serve para invitar á cautela diante do momento de afloramento dun franquismo que aínda fica aquí. Mais, a lembranza das vítimas non é un paxaro que poda engaiolarse.

Comentarios