La historia de Martín Vigo (1981) es de esas que puede servir como ejemplo del tan señalado “Sueño americano”. Sin embargo la suya empieza en Vilaxoán en los años 80, una localidad en la que él mismo reconoce que “é donde teño as miñas raíces e donde están os meus mellores amigos”. Ahora, décadas después de aquellas tardes eternas en las que “saías coa bici e nin sequera había que avisar aos pais”, en su currículum figuran empresas como Apple o Facebook. Hoy, residiendo en Barcelona, centra su actividad en charlas formativas por todo el globo terráqueo y en el mundo del hacking que es lo que “sempre e incluso a día de hoxe, me pon a pel de galiña”.
Martín Vigo recuerda que su primer ordenador, un Amstrad, llegó a su casa de Vilaxoán cuando hizo la primera comunión y en una época en la que muy pocas casas contaban todavía con esta tecnología. “O Amstrad chegou á casa a través de meus tíos, irmáns de miña nai aos que lles foi ben en Bilbao. A min e a miña irmá íannos dando os xoguetes que lles sobraban a meus primos”, recuerda. Fue así como llegaron a Vilaxoán “o castillo de He-Man entre outros”, recuerda con una sonrisa.
Foi un Amstrad, un ordenador que me regalaron cando tiña 9 anos pola Primeira Comunión, o que fixo que dende aquela eu vivise obsesionado por ese mundo
El ordenador llegaría en su Primera Comunión. “Aí xa esperabas un regalo ben. Eu cando vin o ordenador creo que non sabía o que era, pero asociábao aos videoxogos. Nas miñas charlas sempre poño unha foto na que saímos miña irmá e eu co Amstrad porque é unha imaxe que para min significa moitísimo”, recuerda.
Vigo indica que fue ese ordenador el que lo introdujo en el mundo de la programación. “Viña cun libro gordísimo. É unha pasada pensalo porque eu non sabía o que era o concepto de programar, pero ía lendo e poñendo liñas de cousas raras e saía un círculo parpadeando, por exemplo. Ese regalo foi o que fixo que dende os 9 anos eu viva obsesionado cos ordenadores”.
El contacto con los ordenadores ya introdujo –en muy poco tiempo– a Martín en el mundo del hackeo sin que él supiese exactamente qué significaba ese término. “O ordenador usábao ao principio para xogar, pero o meu disquete non era igual que o dos meus amigos, que tiñan cintas, e non podiamos compartir. Foi entón cando conseguín enchufar un walkman e facer que funcionara. Foi, digamos, o primeiro paso intentando xogar a cousas que non eran compatibles co ordenador que eu tiña”.
Con ese gordo libro de instrucciones que venía con el Amstrad consiguió adentrarse más en el concepto. “Había un xogo que era animal, vexetal ou mineral e dábache pistas que ti tiñas que adiviñar. Eu deime conta que ao mirar os arquivos que había texto que podía cambiar e modificar o xogo. Mudaba iso por caca, pedo e pis, literal, e facía xogar a miña irmá. Era unha pasada, acórdome perfectamente”, relata.
Su siguiente salto en el “mundillo” fue ya con 17 años, a través del IRC. “Había un sobre hacking hispano e foi cando un chaval me dixo que podía entrar noutro ordenador a través dunha IP. Era a primeira vez que escoitaba o de ‘troyano’”. Foi cando empecei xa a investigar máis e cando creei a miña páxina web que era sobre as tres cousas que me apaixonaban: os chistes, o hacking e os ovnis”, se ríe.
Consciente de que a los amantes de los ordenadores se los equipara con “cerebritos”, Martín Vigo señala que “eu era un nefasto estudante. Suspendía todas. Non fixen Selectividade nin nada. Metinme nun ciclo superior de ordenadores e aí si que o fixen moi ben porque de repente o que facía, o que estudaba, gustábame. Eu antes metérame en COU por letras mixtas porque odiaba as matemáticas”.
Eu non cumpría para nada o perfil de “nerd”. Aparte de estudar pinchaba polas noites, xogaba ao rugby e saía moito cos meus amigos. Iso valoraráno moito en Apple
Del ciclo superior y sabiendo ya cuál era su pasión dio el salto a la carrera de Informática en la Universidad de Oviedo. “Suspendín todo no primeiro cuatrimestre. Só aprobei programación. O resto era todo cálculo, matemáticas, álxebra...”. Fueron sus padres los que lo animaron a insistir y en el segundo año “foi un cambio de chip”. Eso sí, reconoce que “todas as matemáticas deixeinas para o final e moitos anos, durante moito tempo, tiña pesadelos de que aínda non acabara a carreira por estatística”.
Tras licenciarse se dio cuenta de que quería seguir estudiando y por eso cursó un máster en “Software Engineer”. El primer año en Madrid y el segundo en Suecia.
Martín reconoce que supo aprovechar todas las opciones que ofrece el sistema educativo. “No primeiro ano en Madrid xa estaba traballando de becario na universidade. Fixen Erasmus, Séneca... pedía todo, absolutamente todo”. Fue precisamente el ambiente Erasmus en la capital española la que le ofreció la oportunidad de su vida. “De festa só me movía con Erasmus e foi un amigo libanés o que me dixo que acababa de conseguir unha beca Apple e que estaban buscando xente. Por casualidade tres meses máis tarde mandei o currículo e chamáronme. Pasei a entrevista e estou convencido de porque eu ía cunha actitude de ‘nin de coña entro’”. Apunta que “sen dúbida unha das miñas vantaxes é que sabía inglés. Meus pais metéranme xa de pequeno nunha academia en Vilagarcía, dende os cinco anos. Logo as becas axudaron moito”. Reconoce además que no tenía el típico perfil de “nerd” que se asocia a los amantes de la informática. “Para nada, eu saía de festa, pinchaba polas noites de DJ, xogaba ao rugby... era unha persoa moi activa. Creo que iso tamén o valoraron moitísimo”.
El “sí” le llegó durante una beca en Taiwan. “Recibín un mail co “congratulations”. Foi súper bonito. Recordo que chamei a miña nai e que lle dixen: voume a Estados Unidos”. Corría el año 2.009 y el propio Martín apunta que “en serio, pensaba que ía ir sen cobrar. Eu tampouco entendía moito o que significaba irme para Silicon Valley. Cando cheguei un aluguer xa valía 2.000 euros e dixen: bah, non sobrevivo”. Cuando vio su primera nómina reconoce que “flipei. Non cobras hoxe iso en España nin de lonxe e eu alá estaba de becario”. Lo que era inicialmente una beca de seis meses se fue prorrogando.
Se tiven sorte? Sempre hai un factor sorte, pero tamén a tes que buscar. Se quedase na miña zona de confort, na miña casa, non chegaría a donde cheguei
“Eu traballaba no departamento de automatización de ferramentas para tradutores. Aí foi donde aprendín nova linguaxe de programación e, sobre todo, aprendín cómo funcionaba unha empresa de verdade. O que eran os dailys, o traballar en equipo... aprendín o que era a responsabilidade e a traballar moito, moitísimo”.
En Apple este vilaxoanés estuvo un total de cinco años “e cheguei a traballar 30 horas seguidas. En Apple trabállase moi duro, pero tamén é moi gratificante e pagan por iso”.
Consciente de que Estados Unidos le brindaba múltiples oportunidades en el mundo en el que él se movía Martín se puso como objetivo obtener la llamada Green Card. “Esa é unha visa ilimitada no tempo, coa que podes cambiar de empresa e facer o que queiras. Foi aí, cando a obtiven cando me empecei a adentrar no mundo do hacking profesional”. Pagó un billete de avión para irse a Las Vegas Defcon, la mayor conferencia de seguridad del mundo. “Alí, vendo as charlas foi cando dixen: eu quero ser parte disto. Vía a toda aquela xente como a Deus”, declara. Allí conoció a españoles que le abrieron las puertas y que le ayudaron a preparar entrevistas para puestos de trabajo relacionados con la ciberseguridad. “Paseinas e aí xa foi unha carreira meteórica”, indica. Aclara que lo suyo se convirtió en obsesión. “Empecei a investigar polas noites, a aprender, a dar charlas e conferencias...”.
Ya como experto el nuevo objetivo que se marcó este vilaxoanés fue el de entrar en un departamento de “Red Teaming”. “Que que é o red teaming? Ti cando tes unha empresa grande queres comprobar que todo esté seguro, poñelo a proba. Aí é donde entra a outra vertente da ciberseguridade, que son os exercicios que fan dende o “equipo vermello”, que é un termo militar. O que se fai é simular un ataque a esa empresa sen avisar para facer hacking ofensivo e, polo tanto, ver as debilidades que pode ter” .Martín manifiesta que es “como ser James Bond, vale todo dentro da legalidade e a min era o que me gustaba. É moi creativo”. Fue entonces cuando Facebook, otro gigante, le ofreció una oportunidad. “Era unha empresa que a min me atraía moito porque é obxectivo de moitos gobernos e por toda a información que manexa. Aí permitíasenos facer cousas moi guapas. Emulabamos os atacantes que eles tiñan. Para min iso era o máximo”.
En todo caso Martín se vio inmerso en varios proyectos diferentes y siguió dando conferencias y acudiendo a aquellas “quedadas” en las que los hacker tenían mucho que decir todavía. “Por exemplo montei unha ferramenta para hackear buzóns de voz. Xusto ao mes, a Lula –o presidente de Brasil– hackeáronlle o wasap a través do buzón e invitáronme a dar unha charla sobre iso alí”, recuerda. “Tivo un montón de visibilidade”.
En la cabeza de Martín siempre estuvo lo de volver a España. “Despois de cinco anos en Facebook, con moitos anos de experencia botaba de menos á miña familia e decidín volver”. Fue entonces cuando montó su propia empresa de ciberseguridad y donde se volcó –como hace actualmente– en el mundo de la divulgación a través de charlas y también de su podcast “Tierra de Hackers”, con millones de reproducciones. “Estou en Barcelona, pero a miña intención é volver para Vilaxoán, para as miñas raíces. A miña parella é americana e un dos primeiros sitios a donde a trouxen foi á praia das Saíñas”.
Su trabajo –y a la vez pasión– le ha permitido viajar por todo el mundo gracias al “teletrabajo” durante dos años y medio. “Estiven en 30 países durante ese tempo. Foi algo bastante incrible”. Ahora colabora también con las fuerzas de seguridad del Estado en delitos relacionados con la ciberseguridad. “Para min iso é un orgullo”. Se pregunta “se tiven sorte? Sempre hai un factor sorte, pero a sorte tamén a tes que buscar. Se eu me quedase na miña zona de confort, se non saíse fóra, se non fixese un Erasmus e me relacionase non chegaría a donde cheguei”.
Con años trabajando –y formándose– en el extranjero Martín Vigo reflexiona sobre el hecho de que los jóvenes preparados se vayan fuera. “Non temos que ver como unha derrota que a xente marche. A derrota é que a xente non volva”.
A los niños y niñas este vilaxoanés de corazón les manda un mensaje: “Eu era un estudante terrible, en serio e iso cambiou cando atopei o que me gustaba. Cando algo che apasiona dedícalle o tempo que faga falta e vas a chegar alto.. E, sobre todo, aprende inglés, porque che vai abrir moitas portas”. Los límites, según él, se los pone uno mismo.